جلسه ی محاکمه ی عشق بود و قاضی عقل...

      و عشق محکوم به تبعید به دورترین نقطه ی مغز شده بود،یعنی فراموشی

      قلب تقاضای عفو عشق را داشت

      ولی همه ی اعضا با او مخالف بودند

      و قلب شروع کرد به طرفداری از عشق: "آهای چشم!مگر تو نبودی که

      هر روز آرزوی دیدن او را داشتی ؟

      آهای گوش!مگر تو نبودی که در آرزوی شنیدن صدایش بودی؟

      و شما ای پاها که همیشه آماده ی رفتن به سویش بودید!!!

      حالا چرا این چنین با او مخالفید؟؟؟"

      همه ی اعضا روی بر گرداندند و به نشانه ی اعتراض جلسه را ترک

      کردند

      چرا از او حمایت می کنی؟

      و قلب نالید:من بدون وجود عشق دیگر نخواهم بود و تنها تکه گوشتی هستم

      که هر ثانیه

      کار ثانیه ی قبل را تکرار می کند...

      و فقط با عشق می توانم یک قلب واقعی باشم

      پس من همیشه از او حمایت خواهم کرد

      حتی اگر نابود شوم..........

                        روی دیوار اتاقم ، تو یه قاب عکس چوبی

                        تو کنارمی هنوزم ، با یه دنیا عشق و خوبی

                        تو کنارمی هنوزم ، میون این همه دیوار

                        هنوزم چشمای نازت به چشام زل زده انگار

                        گل سرخ یادگاریت می گه که آهای دیوونه

                        اون دیگه بر نمی گرده ، چرا یادت نمی مونه

                        من که باورم نمیشه ، آخه هم بغض صمیمی

                        همه سهم من از تو ، بشه این عکس قدیمی

                        مگه می شه بر نگردی ، من که باورم نمی شه

                        وقتی که هنوز تو این قاب ، با منی مثله همیشه

                        هنوز این اتاق خالی ، این چراغ نیمه روشن

                        همه شاهدن که هیچ وقت ، تو نرفتی از دل من

                        کاش که این دنیای دلگیر ، قد قاب عکس ما بود

                        تا فقط ، تنها واسه من ، توی دنیای تو جا بود

                        شاید اون وقت تو نگاهم ، دیگه بارونی نمیموند

                        دل من تو عکس کهنه ، دیگه زندونی نمی موند

                        بابک صحرايی

می زدگان

ما می زدگان بی خبر از ما و شماییم   شوریده دلانیم که در عشق خداییم

با ما سخن از مردم هوشیار مگویید   دیوانۀ حَقیم و از این خلق جداییم

با هیچکسی در دو جهان کار نداریم   آسوده ز اندیشۀ هر چون و چراییم

بحریم که هر خار و خسی را بپذیریم   آلوده نگردیم که دریای صفاییم

آسوده ز نیک و بد و دلبستۀ یاریم   موجیم که سودازدۀ بحر وفاییم

با ساقی میخانه حریفیم و نداریم   در کوی خرابات خرابیم و فناییم

تا نور نبخشد نظر از مهر نگیریم   تا سر زند آن ماه به هر بام برآییم

از دکتر جواد نوربخش

از غم خبری نبود اگر عشق نبود

دل بود ولی چه سود اگر عشق نبود؟

بی رنگ تر از نقطۀ موهومی بود

این دایرۀ کبود، اگر عشق نبود

از آینه ها غبار خاموشی را

عکس چه کسی زدود اگر عشق نبود؟

در سینۀ هر سنگ دلی در تپش است

از این همه دل چه سود اگر عشق نبود؟

بی عشق دلم جز گرهی کور چه بود؟

دل چشم نمی گشود اگر عشق نبود

از دست تو در این همه سرگردانی

تکلیف دلم چه بود اگر عشق نبود؟