ای مرگ کجایی ؟

ای مرگ کجایی

کجایی که مردابی شدم

پر از گل و لای حسرت

کجایی که سنگی شدم

بر تمام شیشه آرزوها

کجایی که تو را می جویم

از اعماق آسمان می جویم نمی یابم

تو را از خورشید می جویم

تو را از دریا می پرسم

تو را از لحظه های عاشقی می پرسم

تو را از نگاه پر خواهش کودکی

                      در حسرت لالایی مادرش می پرسم

تو را از صدای کلاغهای وحشی

                      در غارت مزرعه قلبم می پرسم

تو کجایی که تنها تو را می خوانم

ای مرگ بیا

         که پر شدم

                     از تمنای داشتن تو

مگر تو روزی نباید بیایی

پس زمان را از دست نده

که اکنون بهترین زمان

               برای آمدن است

ای مرگ ببین

که برای آمدنت

شهر را چراغان کردم

                   از شمعهای آرزو

راه آمدنت را

           گل بارانی از ستاره کردم

ای مرگ کجایی ؟

که باران غم

سیلی از اشک

روانه چشمان خیره به راهت کرده

ای مرگ کجایی ؟

که تنها تو باید

جای خالی او را پر کنی

او که رفت و مرا با خویش

                 با گریه هم آواز خواست

او که نگاهش را

                از چشمانم گرفت

و خرمنی از گلهای شقایق

در کوی بودنم ریخت

او که دیگر بودن را نمی شناسد

او که دنیایم بود

         و دنیا را از من گرفت

حال ای مرگ !

تو شایسته ترین جانشین او

در خانه خالی بودنم هستی

ای مرگ دستانم را بگیر

که تو را می پرسم

و تو را می خواهم